عمل برداشتن فیبروم (میومکتومی) روشی جراحی برای حذف فیبرومهای رحمی است در حالیکه خود رحم حفظ میشود. این درمان زمانی پیشنهاد میشود که فیبرومها باعث بروز علائمی مانند خونریزی شدید قاعدگی، درد لگنی، فشار روی مثانه یا روده و مشکل در باروری شده اند. میومکتومی با هدف از بین بردن این مشکلات و بهبود کیفیت زندگی و در بسیاری از موارد حفظ توانایی بارداری انجام میشود. بسته به اندازه، تعداد و محل فیبرومها، روش های متفاوتی از جراحی باز تا لاپاراسکوپی و هیستروسکوپی برای انجام میومکتومی وجود دارد. در این مقاله، مراحل انجام میومکتومی، تفاوت آن با هیسترکتومی، مزایا و عوارض احتمالی، شرایط انجام و مراقبتهای قبل و بعد از عمل را بطور دقیق و کاربردی مرور میکنیم تا مسیر تصمیمگیری آگاهانه تری پیش روی شما قرار گیرد.
میومکتومی چیست و چرا انجام میشود؟
میومکتومی(Myomectomy) نوعی جراحی برداشتن فیبروم رحمی است که بدون خارج کردن رحم انجام میشود. تفاوت بنیادین این روش با عمل هایی نظیر هیسترکتومی در حفظ ساختار و عملکرد رحم است؛ بنابراین برای بیمارانی که تمایل به حفظ باروری یا نگهداشتن رحم دارند، عملی ارزشمند به شمار میآید. در میومکتومی، جراح با توجه به محل قرارگیری فیبرومها (سابمیوکوزال، اینترامورال، سابسروزال یا پدینکوله) و ویژگیهای فردی بیمار، مسیر دسترسی مناسب را انتخاب میکند.
هدف از این جراحی کاهش خونریزی های شدید، رفع درد و احساس فشار، بهبود الگوی قاعدگی، بهبود باروری و پیشگیری از عوارضی مانند کمخونی ناشی از خونریزی مزمن است.
در ویزیت و معاینه بیماران توسط جراح و متخصص زنان، ارزیابی دقیق قبل از عمل و انتخاب روش متناسب با شرایط آناتومیک رحم، شانس موفقیت و ایمنی عمل برای هر فرد سنجیده می شود.
میومکتومی چه زمانی انجام میشود؟
فیبروم یک تومور خوش خیم است و معمولاً در بازه سنی ۲۵ تا ۴۰ سالگی ممکن است در زنان دیده شود. وجود فیبروم در رحم با استفاده از سونوگرافی داخلی و یا شکمی مشخص خواهد شد و در صورت مشاهدهی آن، متخصص زنان و زایمان شخیص میدهد که انجام عمل میومکتومی ضروری است. یکی از مهمترین مزایای این جراحی نسبت به روش هیسترکتومی این است که فرد میتواند مجدداً باردار شود از طرفی به بافت رحم هیچ گونه آسیبی وارد نخواهد شد. با توجه به این که فیبروم با عوارض زیادی در بدن مشاهده میشود انجام این جراحی سبب کاهش عوارض خواهد شد و همچنین احتمال باروری را نیز افزایش خواهد داد.
این مقاله نیز ممکن است برای شما مفید باشد: تاثیر فیبروم رحمی بر ناباروری و خطرات آن
دلایل انجام عمل میومکتومی
دلایل انجام جراحی برداشتن فیبروم رحمی را باید به صورت تفکیکی و با توجه به علائم بیمار بررسی کرد. خونریزی های شدید و طولانی مدت قاعدگی که به کمخونی علامتدار منجر میشود یکی از شایعترین اندیکاسیونها است؛ در چنین شرایطی درمانهای دارویی ممکن است کنترل کافی ایجاد نکنند و میومکتومی برای حذف منبع خونریزی توصیه شود.
درد لگنی مزمن، احساس فشار یا سنگینی در پایین شکم، تکرر ادرار و بیدار شدنهای شبانه برای ادرار به دلیل فشار فیبروم بر مثانه، یا یبوست و احساس دفع ناکامل ناشی از فشار بر رکتوم، از دیگر دلایل مراجعه برای این جراحی هستند. در حوزه باروری، وجود فیبرومهای داخل حفره رحم (سابمیوکوزال) یا اینترامورالهای بزرگ میتواند با لانهگزینی جنین تداخل کرده و احتمال سقط یا ناباروری را افزایش دهد؛ در این بیماران، میومکتومی بهویژه با هیستروسکوپی یا رویکردهای کمتهاجمی، نقش درمانی مهمی دارد. همچنین رشد سریع فیبروم، تغییرات بدشکلی رحم، یا شکست درمانهای قبلی نیز میتواند به عنوان اندیکاسیون مطرح باشد. توصیههای فردمحور توسط جراحانی مانند دکتر مائده یوسفی، با در نظر گرفتن سن، برنامه بارداری و شدت علائم، به انتخاب صحیح زمان و نوع مداخله کمک میکند.
نحوه انجام میومکتومی: مرحله به مرحله
میومکتومی با یک ارزیابی دقیق پیشازعمل آغاز میشود. در این مرحله، شرححال کامل از علائم، قاعدگیها، سابقه بارداری و درمانهای قبلی ثبت میشود و معاینه لگنی انجام میگیرد. سپس تصویربرداریها، معمولاً سونوگرافی ترانسواژینال و در صورت نیاز MRI لگن، برای تعیین تعداد، اندازه و محل فیبرومها درخواست میشود. بر اساس یافتهها، مسیر جراحی انتخاب میشود: هیستروسکوپی برای فیبرومهای سابمیوکوزال داخل حفره، لاپاراسکوپی یا رباتیک برای فیبرومهای سابسروزال و اینترامورال مناسب، و لاپاراتومی (جراحی باز) برای موارد بسیار بزرگ، متعدد یا پیچیده.
در روز عمل، بیمار تحت بیهوشی عمومی قرار میگیرد. در میومکتومی شکمی (باز یا لاپاراسکوپیک/رباتیک)، ابتدا برشهای لازم در دیواره شکم ایجاد میشود. جراح با تزریق محلولهای منقبضکننده عروقی در اطراف فیبروم یا استفاده از تکنیکهای کنترل خونریزی، بافت فیبروتیک را از عضله رحم جدا میکند. پس از خارج کردن میومها، دیواره رحم به صورت لایهلایه ترمیم و بخیه میشود تا استحکام و یکپارچگی آن حفظ گردد. در هیستروسکوپی، وسیله دید مستقیم از طریق دهانه رحم وارد حفره رحمی میشود و با ابزارهای الکتروسرجری، قسمت برجسته فیبروم داخل حفره بهطور دقیق تراشیده و خارج میگردد، بدون ایجاد برش در شکم. در پایان، محل جراحی از نظر خونریزی فعال، هماتوم و یکپارچگی ترمیم بررسی شده و بر اساس روش، پانسمان یا تامپونهای موقت استفاده میشود. سپس بیمار به ریکاوری منتقل و تحت پایش علائم حیاتی، درد و خونریزی قرار میگیرد. ترخیص، زمان شروع راهرفتن، تغذیه و بازگشت به فعالیتها بسته به روش عمل و شرایط فردی تعیین میشود.
روشهای انجام میومکتومی
بر اساس نوع، اندازه و موقعیت فیبروم رحم و همچنین شرایط عمومی بیمار جراح میتواند میومکتومی را با یکی از روش های زیر انجام هد:
میومکتومی هیستروسکوپیک
در این روش کمتهاجمی، فیبرومهای سابمیوکوزال که به داخل حفره رحم رشد کردهاند از طریق واژن و دهانه رحم بدون برش شکمی برداشته میشوند. محلولهای مخصوص برای اتساع حفره رحم استفاده میشود و جراح تحت دید مستقیم، با لوپ یا الکترود مخصوص، بافت فیبروم را قطعهقطعه کرده و خارج میکند. مزیت اصلی، دوره نقاهت کوتاهتر، درد کمتر و بازگشت سریعتر به فعالیتهاست. این روش بهویژه برای بهبود باروری و کاهش خونریزی در فیبرومهای داخل حفرهای گزینهای عالی محسوب میشود و در دست جراحان باتجربه، مانند دکتر مائده یوسفی، با ایمنی بالا انجام میگیرد.
میومکتومی لاپاروسکوپیک
در لاپاروسکوپی، چند برش کوچک در جدار شکم ایجاد و ابزارهای ظریف همراه با دوربین وارد حفره شکمی میشود. فیبروم با دقت از عضله رحم جدا و خارج میگردد و سپس دیواره رحم چندلایه ترمیم میشود. برتریهای این روش شامل درد پس از عمل کمتر، زیبایی اسکار، کاهش چسبندگیها و بازگشت سریعتر به کار است. انتخاب مورد مناسب بر اساس اندازه و تعداد فیبرومها، محل آنها و تجربه تیم جراحی انجام میشود.
میومکتومی رباتیک
این روش نسخهای پیشرفته از لاپاروسکوپی است که با کمک بازوهای رباتیک و سیستمهای تصویربرداری سهبعدی انجام میشود. مزیتها شامل دقت حرکات، دید بهتر و دوخت ظریفتر لایههای رحم است، بهخصوص در موارد پیچیده یا فیبرومهای متعدد در نواحی دشوار. گرچه دسترسی و هزینه میتواند محدودکننده باشد، برای بیماران خاص ارزش افزوده قابل توجهی فراهم میکند.
میومکتومی شکمی (لاپاراتومی)
وقتی فیبرومها بسیار بزرگ یا متعدد باشند، یا آناتومی رحم پیچیده باشد، جراحی باز با برش سابفوقانی یا فانیستیلی انجام میشود. دید مستقیم و امکان کنترل خونریزی در فیبرومهای حجیم از مزایای این رویکرد است. در عوض، درد و دوره نقاهت طولانیتر از روشهای کمتهاجمی خواهد بود. همچنان، با بخیه چندلایه اصولی و مراقبت مناسب، نتایج عملکردی و باروری مطلوبی قابل دستیابی است.
مینیلاپاراتومی و روشهای ترکیبی
در برخی بیماران، میتوان از برشهای کوچکتر از جراحی باز بهره گرفت یا رویکردهای ترکیبی به کار برد؛ مثلاً لاپاروسکوپی برای یافتن و جداکردن فیبروم و خارجسازی از طریق برش کوچک. این استراتژیها تلاش میکنند میان مزایای دید مستقیم و تهاجم کمتر تعادل ایجاد کنند و باید بهصورت فردی و مبتنی بر تجربه جراح انتخاب شوند.
میومکتومی و هیسترکتومی چه تفاوتی دارند؟
میومکتومی به طور هدفمند صرفاً فیبرومها را برمیدارد و رحم را حفظ میکند، در حالیکه هیسترکتومی به معنای خارج کردن کامل رحم (و گاهی دهانه رحم و تخمدانها بسته به اندیکاسیون) است. از منظر باروری، میومکتومی برای بیمارانی که قصد بارداری دارند یا ترجیح میدهند رحمشان باقی بماند، مناسبتر است؛ اما هیسترکتومی راهحل قطعی برای حذف خونریزیهای مرتبط با رحم و حذف ریسک عود فیبروم محسوب میشود. از نظر نقاهت، هیسترکتومی—بهویژه اگر شکمی انجام شود—ممکن است دوره طولانیتری نسبت به میومکتومی هیستروسکوپیک یا لاپاروسکوپیک داشته باشد. انتخاب میان این دو، بسته به سن، تمایل باروری، شدت علائم، وجود بیماریهای همزمان و نظر تخصصی جراح انجام میشود. در جلسات مشاوره، پزشکانی مانند دکتر مائده یوسفی با تبیین مزایا و محدودیتهای هر گزینه، تصمیمی هماهنگ با اهداف سلامت و برنامه زندگی بیمار پیشنهاد میکنند.
مزایای انجام میومکتومی
مزیت اصلی میومکتومی حفظ رحم و در نتیجه حفظ پتانسیل باروری است. بیماران اغلب کاهش چشمگیر خونریزی قاعدگی، بهبود درد و فشار لگنی و بهبود علائم ادراری یا گوارشی ناشی از فشار را تجربه میکنند. کیفیت زندگی بهواسطه کاهش کمخونی، افزایش انرژی و نظم قاعدگی ارتقا مییابد. در سطح تخصصی، با برداشتن فیبرومهای داخلحفرهای، شانس لانهگزینی و ادامه بارداری افزایش مییابد. روشهای کمتهاجمی نیز با کاهش درد، اسکار کمتر و بازگشت سریعتر به کار، رضایت بیماران را بالا میبرند. هرچند باید دانست که میومکتومی خطر عود فیبروم را به صفر نمیرساند، اما در بسیاری از بیماران، کنترل علائم درازمدت حاصل میشود.
کاندیدای مناسب برای میومکتومی چه کسانی هستند؟
کاندیدای مناسب معمولاً زنانی هستند که فیبروم علامتدار دارند و میخواهند رحمشان حفظ شود، یا برنامه بارداری در آینده دارند. وجود فیبرومهای سابمیوکوزال یا اینترامورال بزرگ با تغییر شکل حفره رحم، خونریزی شدید مقاوم به درمان دارویی، درد و فشار قابلتوجه، ناباروری با علت فیبروم و سقطهای مکرر مرتبط با ناهنجاریهای حفره رحم، از معیارهای انتخاب به شمار میآیند. وضعیت عمومی سلامت، شاخص توده بدنی، سابقه جراحیهای شکمی، و نتایج تصویربرداری نیز در تعیین امکانسنجی روشهای کمتهاجمی اثرگذار است. مشاوره دقیق با متخصص زنان مجرب، مسیر منطقیتری برای انتخاب بیمار مناسب فراهم میآورد.
این مقاله نیز ممکن است برای شما مفید باشد: خونریزی غیر طبیعی رحم
چه کسانی نمیتوانند میومکتومی انجام دهند؟
وجود برخی شرایط، میومکتومی را نامناسب یا پرریسک میکند. اگر بیمار تمایلی به حفظ رحم ندارد یا درمان قطعی علائم مدنظر است، هیسترکتومی ممکن است مناسبتر باشد. در موارد نادرِ شک به بدخیمی رحم یا سارکوم، میومکتومی توصیه نمیشود و رویکردهای تهاجمیتر مورد نیاز است. فیبرومهای بسیار متعدد با درگیری منتشر عضله رحم، گاهی میومکتومی را از نظر فنی دشوار و پرخونریزی میکند. بیماریهای زمینهای کنترلنشده مانند کمخونی شدید درماننشده، اختلالات انعقادی، مشکلات قلبی-ریوی یا عفونت فعال لگنی نیز باید قبل از جراحی مدیریت شود. تصمیمگیری همواره فردمحور است و توازن منافع و خطرات باید به دقت سنجیده شود.
اقدامات لازم قبل از میومکتومی
ارزیابی آزمایشگاهی شامل شمارش سلولهای خونی، ذخیره آهن و گاهی تستهای انعقادی برای کاهش خطرات خونریزی ضروری است. بسته به وضعیت، ممکن است درمانهای اصلاح کمخونی (آهن خوراکی یا تزریقی) پیش از جراحی آغاز شود. تصویربرداری دقیق برای نقشهبرداری از فیبرومها نقش کلیدی دارد. در برخی بیماران، درمانهای هورمونی کوتاهمدت برای کوچککردن فیبروم یا کاهش خونریزی پیش از عمل استفاده میشود، هرچند انتخاب آن باید با درنظرگرفتن اثرات جانبی و برنامه باروری باشد. گفتوگوی شفاف درباره روش بیهوشی، Expectation واقعی از نتیجه، احتمال نیاز به تبدیل روش (مثلاً از لاپاروسکوپی به باز) و برنامه نقاهت، بخش جداییناپذیر آمادهسازی است. تنظیم داروهای همراه، قطع موقت داروهای ضدانعقاد طبق نظر پزشک، و راهنماییهای تغذیهای و تحرکی پیشکننده ترومبوز نیز مطرح میشود.
مراقبتهای بعد از عمل و بازگشت به زندگی روزمره
پس از میومکتومی، کنترل درد، پایش علائم حیاتی و خونریزی، و تشویق به راهرفتن زودهنگام برای کاهش ریسک لخته خون اهمیت دارد. تغذیه سبک و هیدراتاسیون مناسب، عملکرد روده را به روال طبیعی بازمیگرداند. مراقبت از زخم، حفظ بهداشت، پرهیز از فعالیتهای سنگین و رابطه جنسی تا زمان مجاز، و پیگیریهای منظم در ویزیتهای پس از عمل، ارکان ترمیم بیعارضه هستند. در میومکتومی هیستروسکوپیک، بازگشت به فعالیتهای روزمره معمولاً سریعتر است؛ در لاپاروسکوپی نیز معمولاً طی چند روز تا دو هفته ممکن میشود؛ در جراحی باز، مدت بیشتری برای برگشت کامل نیاز است. هرگونه تب، خونریزی غیرعادی، درد شدید یا ترشح بدبو از زخم باید فوراً به تیم درمان گزارش شود تا از عفونت یا هماتوم پیشگیری گردد.
دوره نقاهت میومکتومی چقدر است؟
دوره نقاهت بسته به روش متفاوت است. در هیستروسکوپی، اغلب بیماران طی ۲–۷ روز به روال عادی بازمیگردند. پس از میومکتومی لاپاروسکوپیک، معمولاً ۱–۳ هفته برای بازگشت کامل به فعالیتهای متعارف کافی است، هرچند فعالیتهای سنگین باید تا چند هفته محدود شود. در میومکتومی شکمی (باز)، دوره نقاهت بهطور معمول ۴–۶ هفته طول میکشد. کیفیت ترمیم رحم نیز مهم است؛ بهویژه برای بیمارانی که برنامه بارداری دارند، پزشک ممکن است بازهای ۳–۶ ماهه برای اجازه بارداری پیشنهاد کند تا بافت رحمی قدرت کافی برای تحمل حاملگی پیدا کند. در صورت برش عمیق عضله رحم، احتمال توصیه به زایمان سزارین در حاملگیهای آینده مطرح میشود تا از خطر پارگی رحم در زایمان طبیعی پیشگیری شود.
عوارض جراحی میومکتومی
مانند هر جراحی، میومکتومی نیز میتواند با عوارض همراه باشد. خونریزی حین عمل از شایعترین چالشهاست، بهویژه در موارد فیبرومهای بزرگ یا متعدد؛ استفاده از تکنیکهای کنترل خونریزی، تزریق وازوپرسین موضعی و بخیههای اصولی، این ریسک را کاهش میدهد. عفونت زخم یا لگن، هماتوم، تب پس از عمل و عوارض بیهوشی نیز ممکن است رخ دهد. از منظر بلندمدت، چسبندگیهای داخل شکمی یا داخل رحمی (پس از هیستروسکوپی) میتوانند درد لگنی یا مشکلات باروری ایجاد کنند که با تکنیکهای آنتیچسبندگی و ظرافتهای جراحی قابل کاهش است. احتمال عود فیبروم در سالهای بعد وجود دارد زیرا زمینه ایجاد فیبروم با برداشتن یک یا چند میوم از بین نمیرود. در موارد نادر، نقص ترمیم دیواره رحم میتواند در بارداری بعدی خطر پارگی رحم را افزایش دهد؛ به همین دلیل، پیگیری دقیق و برنامهریزی زایمان با تیم زنان ضروری است. تبدیل روش از لاپاروسکوپی به جراحی باز نیز در صورت خونریزی کنترلنشده یا دشواری فنی محتمل است و از تصمیمات ایمنی بههنگام محسوب میشود.
میومکتومی و باروری: آنچه باید بدانید
حفظ باروری یکی از مهمترین دلایل انتخاب میومکتومی است. حذف فیبرومهای سابمیوکوزال که حفره رحم را تغییر شکل میدهند، شانس لانهگزینی و ادامه بارداری را بهبود میبخشد. در فیبرومهای اینترامورال بزرگ، کاهش فشار مکانیکی بر آندومتر و بهبود جریان خون رحمی پس از جراحی میتواند باروری را افزایش دهد. با این حال، اسکارهای رحمی و چسبندگیها در صورت بروز، ممکن است اثر معکوس داشته باشند؛ لذا انتخاب دقیق بیمار، تکنیک جراحی ظریف و مراقبتهای پس از عمل نقش تعیینکننده دارد. توصیه درباره زمان مناسب برای تلاش بارداری، بر اساس عمق برش رحمی و کیفیت ترمیم، بهصورت فردی ارائه میشود.
میومکتومی در برابر درمانهای غیرجراحی
درمانهای دارویی مانند آنالوگهای GnRH، تعدیلکنندههای پروژسترونی یا IUD حاوی لوونورژسترل میتوانند علائم را کنترل یا موقتاً اندازه فیبروم را کاهش دهند، ولی اثر قطعی و دائمی بر حذف توده ندارند و پس از قطع درمان احتمال بازگشت علائم وجود دارد. روشهای غیرجراحی مانند آمبولیزاسیون شریان رحمی (UAE) با قطع خونرسانی به فیبرومها باعث کوچکشدن آنها میشوند، اما برای بیمارانی که برنامه بارداری دارند همیشه گزینه اول نیستند و تصمیمگیری باید با ارزیابی دقیق پیامدهای باروری انجام شود. میومکتومی برای بیمارانی که حذف فیزیکی فیبروم و حفظ رحم را میخواهند، همچنان استاندارد موثر و قابلپیشبینی است.
چگونه بهترین روش میومکتومی را انتخاب کنیم؟
انتخاب روش به سه محور اصلی وابسته است: آناتومی فیبرومها (اندازه، تعداد، محل)، مهارت و تجربه تیم جراحی، و اهداف بیمار (حفظ باروری، سرعت بازگشت به کار، ترجیح نسبت به اسکار). برای مثال، فیبرومهای داخلحفرهای کوچک تا متوسط با هیستروسکوپی بهترین پاسخ را میدهند؛ مجموعهای از فیبرومهای اینترامورال متوسط با لاپاروسکوپی/رباتیک قابل مدیریتاند؛ و موارد بسیار بزرگ یا متعدد ممکن است نیازمند جراحی باز باشند. گفتوگوی شفاف میان بیمار و جراح، مانند آنچه در ویزیت با دکتر مائده یوسفی صورت میگیرد، چارچوبی منطقی برای تعیین انتظارها، ریسکها و مسیر نقاهت فراهم میکند.
نکات کلیدی برای بهینه سازی ایمنی و نتیجه
بهبود پیشآگهی با چند اصل همراه است: اصلاح کمخونی پیش از عمل، برنامه کنترل درد چندوجهی، تحرک زودهنگام، پروفیلاکسی ضدترومبوز طبق ریسک بیمار، استفاده از تکنیکهای آنتیچسبندگی، و ترمیم دقیق چندلایه دیواره رحم. پیگیریهای منظم پس از عمل، ارزیابی عود علائم و در صورت برنامه بارداری، مشاوره زمان مناسب، همگی جزئی از مسیر درمان موفق هستند. مستندسازی دقیق اندازه و محل فیبرومهای برداشتهشده و عمق برشهای رحمی، در تصمیمگیریهای مامایی آینده (مانند توصیه به سزارین) کمککننده خواهد بود.
نتی: آیا میومکتومی برای شما مناسب است؟
میومکتومی، بهعنوان جراحی برداشتن فیبروم رحمی با حفظ رحم، برای بیمارانی که با خونریزی شدید، درد، فشار لگنی یا مشکلات باروری مواجهاند و همچنان میخواهند رحم خود را نگه دارند، گزینهای علمی و مؤثر است. طیفی از روشها—از هیستروسکوپی تا لاپاروسکوپی و لاپاراتومی—به جراح اجازه میدهد درمان را دقیقاً بر اساس آناتومی فیبرومها شخصیسازی کند. تفاوت آن با هیسترکتومی در حفظ رحم و پتانسیل باروری است، هرچند باید احتمال عوارض و عود فیبروم را واقعبینانه در نظر گرفت. اگر با علائمی مواجهاید که کیفیت زندگیتان را تحت تأثیر قرار داده، ارزیابی تخصصی و نقشهبرداری دقیق از فیبرومها نخستین گام است. بهرهگیری از تبحر جراحان زنان مجرب، مانند دکتر مائده یوسفی که میومکتومی را با روشهای مختلف از جمله لاپاروسکوپی انجام میدهند، میتواند مسیر درمان را ایمنتر و نتیجه را قابلاتکاتر کند. تصمیم نهایی باید بر پایه گفتوگویی شفاف درباره اهداف شما، مزایا و محدودیتهای هر روش، و برنامههای آینده—بهویژه باروری—گرفته شود تا بهترین توازن میان اثربخشی و ایمنی حاصل گردد.
نتیجه گیری
با توجه به این که انجام جراحی میومکتومی میتواند تاثیر بسزایی در از بین رفتن عوارض و علائم فیبروم رحمی داشته باشد، بهتر است به محض مشاهدهی علائم، به بهترین متخصص زنان و زایمان در تهران مراجعه کنید تا با اطمینان خاطر این مشکل شما حل شود.
